Roulette, Casino's en meer informatie over online gokspelen
Om onze online casino's te betreden, behoeft men niet over bijzondere kennis te beschikken, zelfs niet de spelregels te kennen, geen feestelijke kleding te dragen, niet over veel geld te beschikken en zich slechts aan een minimum van formaliteiten te onderwerpen. Men mag komen in het pakje dat men verkiest en men zal eerder opvallen in avondtoilet dan in zijn dagelijkse plunje. Het enige vereiste is dat men zich kan legitimeren. Daarvoor heeft men geen paspoort of persoonsbewijs nodig (al is dat natuurlijk het meest afdoende in de kwestie waarom het gaat, namelijk te bewijzen dat men de achttienjarige leeftijd heeft bereikt). Zoals bij iedere „vermakelijkheid" zal men voorts entree moeten betalen. Men kan dat doen voor één dag, doch ook voor langere perioden (week, maand). De prijzen kunnen verschillen per casino, doch zullen waarschijnlijk voorlopig niet hoger liggen dan euro 5 per dag. De toegangsvoorwaarden liggen dus in Nederland lager dan in de meeste Europese landen, waar een betrekkelijk uitvoerige registratie nodig is en waar men dikwijls entree laat betalen voor lange perioden, hetgeen uiteraard duurder uitkomt. Men heeft dit alles bij ons niet gewild, wetend dat de Nederlander er een broertje aan dood heeft in kaartsystemen te worden vastgelegd met al zijn persoonlijke gegevens, wetend ook dat de Nederlander een vrijheidlievend iemand is, die zich niet direct voor lange tijd wil binden en liever de kat eerst eens uit de boom kijkt. Dit kijken zouden we degene die voor het eerst een casino bezoekt en bijvoorbeeld nog nooit met de gokbus mee naar Knokke is geweest, ten zeerste willen aanraden.
Want er valt een heleboel te zien en, als men zich echt thuis wil voelen in het casino, ook te ... leren. Nadat men hoed en/of jas in de vestiaire heeft achtergelaten, komt men langs de jetonkassa, waar de fiches, die men in casinoland meestal met de naam jetons (voor de kleine waarden) en plaques (grote waarden) aanduidt, kunnen worden aangeschaft. Let wel: kunnen, niet móéten. Niemand kan u beletten om alleen maar eens te komen kijken, zonder te spelen. U bent daarin volkomen vrij. Maar de meesten zullen het toch „ook eens willen proberen".
Zodra u dan de speelzaal bent binnengetreden, ziet u een schouwspel dat u mogelijk al vertrouwd is door uw verbeeldingskracht. Want bijna iedereen heeft wel eens iets over een casino gelezen of er iets van in een film gezien en zich daar dus een voorstelling van gemaakt. Men ziet een aantal groen beklede tafels, met aan het eind een ronde, houten bak, waarin een schijf draait. Op de tafel zelf is het zogenaamde tableau getekend. Om dit alles heen zitten de spelbedienden of croupiers, van wie één zich bezighoudt met het laten draaien van de roulettemachine, een ander met het bijeenharken van de inzetten of het helpen van spelers bij het inzetten, weer een ander met het uitbetalen van de winst. Sommige bezoekers zullen zich afvragen waar de tafels gebleven zijn die men vroeger veel zag, waarin zich in het midden de roulettemachine bevond en aan weerskanten een tableau. Men ziet ze nog maar zelden, omdat het systeem verouderd is: men heeft door ervaring geleerd dat het publiek en het casino er belang bij hebben te spelen op zogenaamde enkele tafels. Op dubbele tafels kwam het natuurlijk herhaaldelijk voor dat op het ene tableau drukker gespeeld werd dan op het andere. Derhalve moesten de spelers van het ene tableau wachten op de afrekening van het andere. Dit vertraagde het tempo van het spel, tot ongerief van gasten en gastheer. Vandaar dat de moderne casino's werken met enkele tafels, in Frankrijk ook wel sous-marins (onderzeeërs) genaamd.
Iedere tafel is bemand met een spelleider of chef de table, twee croupiers ter zijde van de tafel, die om beurten de machine bedienen, de winsten uitbetalen en de verloren
inzetten bijeenharken, en een croupier aan het einde van Roulettegeschiedenis!
